Vreemd krakeel in Caliofornië

By Willy van der Heide

Californië is een schilderachtig deel van de VS, waar ook schilderachtige mensen wonen en infrequent dingen gebeuren. Een van die rariteiten overkomt Bob Evers, als hij, rustig wandelend op een street in Hollywood, plotseling door drie kerels in zijn nek wordt gegrepen en opgesloten in de kelder van een verlaten landhuis. In die kelder zitten al enkele personen opgesloten, die elkaar niet kennen, niets met elkaar te maken hebben en geen van allen snappen, waarom zij nu eigenlijk in hun kraag zijn gepakt. En daarmee begint een geheel nieuw avontuur, waarin natuurlijk ook Jan Prins en Arie Roos verstrikt raken en dat chicken in nauw touch brengt met bijzonder zotte figuren uit de filmwereld. Arie Roos is enorm op dreef, Jan Prins klaagt steen en been over het verkwistend uitgeven van geld en Bob Evers krijgt het nu en dan challenging te verduren.

Show description

Quick preview of Vreemd krakeel in Caliofornië PDF

Show sample text content

Zonder zijn ogen op te heffen van het verhaal waaraan hij bezig used to be, antwoordde Bob: „Als ik geen stripverhalen lees, ben ik gedwongen naar die kinderlijke mopjes van jullie te luisteren. Als je nou eens iets nuttigs wilt doen, dik monster, daar in het raam, val dan naar buiten. Dan kan er frisse lucht binnen waaien. ” Arie keek weer neer op de kleurige wriemeling van sundown street en loosde een zucht die 'n paar kubieke meter lucht verplaatste. „Jongens — ik heb weer zin in een avontuur. Ik ben in geen dagen vastgebonden, opgesloten of op andere wijze door gespuis gemaltraiteerd.

De oude guy veerde op of hij tien jaar jonger werd en struikelde bijna over zijn woorden in de haast om te antwoorden: „Nein, nein! Holländer! Ich bin Holländer. Und . . . ” „Hollander! ” schreeuwde Arie in zijn beste Amsterdams. „Maar ik ben óók Hollander! ” Zij stonden elkaar enkele tellen lang verbluft aan te staren en nu besefte Arie ook, wat hem aan die guy zo bekend voorgekomen . . . die guy zag typisch eruit als een Hollander van het platteland, op zijn Zondags gekleed! Maar zo iemand verwacht je toch zeker niet in Hollywood aan te treffen .

Er komt schot in de zaak”, meende Arie. „En we kunnen hieruit min of meer de conclusie trekken, dat we in volgorde van binnenkomst worden opgehaald. om enkele vragen te beantwoorden. ” De slangendanseres zat op haar kist nadenkend te kijken, trok dan even haar schouders op, opende haar tasje, haalde er een leren etuitje uit met kleine spoeltjes garen en naalden, trok het jasje van haar mantelpak uit en begon de losgetornde mouw te repareren. „We zullen wel meer te weten komen als die trompetgek terugkomt”, bromde de zure jongeman.

Tja”, zei Duffy, zijn dikke, grauwe haren achterover strijkend. „Als we er niet achter komen, wie de boodschap in die tijdschriftenwinkel liet ophalen, schiet Brodie ons eigenhandig allemaal. . . ” Kelly sprong op. „Praat me er niet van”, zei hij, zenuwachtig. „Ik ga even die vis in het meer gooien. ” Hij hield zijn beide gebogen handpalmen tegen elkaar geklemd als een soort koppel Maagdenburgse Halve Bollen, met de vis in het binnenste ervan, en begon door de schaduw der palmbomen, langs de rand van het parkeerterrein, een boog te beschrijven die hem na verloop van tijd aan de oever van het meer zou brengen.

Duffy reed de weg af, keerde zijn Chevrolet en reed, gevolgd door Arie, in volle vaart de weg naar Hollywood op. * * * Het was once inmiddels al over zessen, en de zon begon laag te hangen boven de Amerikaanse westkust; boven de lage rollers van de Pacifische Oceaan. Bob en Jan hadden natuurlijk ook niet stil gezeten, zelfs geen rustige minuut meer gehad vanaf het ogenblik dat Bob hijgend het inn used to be binnengerold met zijn rapport over de boodschap van de guy met de oranje broek. „We hebben een aardige sinaasappeloogst van het jaar.

Download PDF sample

Rated 4.23 of 5 – based on 14 votes